Szczegóły kursu

Skałki są już dla ciebie za małe?

Ciągnie cię w góry i wielkie ściany?

Lubisz całodniowe wyrypy, przygodę, powietrze pod nogami?

Zapraszamy więc na dwustopniowy kurs taternicki: I stopnia (podstawowy) i II stopnia (zaawansowany) oraz kurs wspinaczki górskiej.

 

Kurs taternicki prowadzimy w dwóch  wersjach:

  • wersja 1 – całość w Tatrach – nie dotyczy opadów śniegu i trzydniowych załamań pogody!
  • wersja 2 (rekomendowana) – połowa w Tatrach, połowa w Dolomitach

Aby do niego przystąpić, konieczne jest ukończenie kursu skałkowego rekomendowanego przez PZA ze skierowaniem do dalszego szkolenia taternickiego.

Drugą propozycją jest kurs górski, który w całości prowadzimy w Paklenicy. Jest to nasz autorski program szkolenia z zakresu wspinaczki górskiej i nie jest kursem taternickim.

Jeżeli nie czujesz się jeszcze zbyt pewnie po kursie skałkowym lub robiłeś go dawno i brakuje ci praktyki, to zdecydowanie rekomendujemy zrobienie najpierw kursu wspinaczki wielowyciągowej. Przygotuje Cię on do sprawnego działania w ścianach na obitych drogach, dzięki czemu nie będziesz musiał wracać do podstaw w trakcie kursu taternickiego, a w efekcie dużo więcej z niego skorzystasz.

Czego się nauczysz?

Na kursie taternickim I stopnia (podstawowym):

• główny nacisk będziemy kłaść na własną asekurację (kostki, friendy itp),

• przypomnimy sobie budowę różnych typów stanowisk i wykorzystamy je w praktyce,

• będziemy zjeżdżać z przesiadkami,

• zastosujemy w praktyce taktykę wspinaczki górskiej,

• w Tarach/Alpach lubi czasem popadać, więc pewnie zdarzy się nam wycofać ze ściany – trawersem lub zjazdami,

• może zabiwakujemy gdzieś pod granią?

• będziemy zakładać stanowiska i punkty asekuracyjne również w inny sposób niż uczyłeś się tego na kursie skałkowym,

• będziemy się wspinać różnymi formacjami (graniami, kominami, zacięciami, płytami itp.) oraz na różne sposoby (wyciąg po wyciągu, z lotną, w zejściu), przy czym przynajmniej na trzech drogach będziemy się mogli rozpędzić nawet do powyżej 10 wyciągów.

 

 

Na kursie taternickim II stopnia (zaawansowanym):

• powtórzymy te umiejętności, które ćwiczyliśmy na kursie I stopnia,

• skupimy się na taktyce działania w terenie dużo trudniejszym, na drogach długich i bardzo długich.

Kurs I stopnia (podstawowy) w wersji  taternickiej I i II jest prowadzony według programu PZA.

Natomiast wersja III – kurs wspinaczki górskiej – różni się od taternickiej miejscem prowadzenia kursu, gdyż w całości odbywa się na południu Europy (PZA dopuszcza odbywanie kursu w połowie w Tatrach, a w połowie w innych górach). Programy wszystkich wersji są jednak tożsame.

Kurs II stopnia (zaawansowany) jest prowadzony według naszego autorskiego programu. Warto na niego przyjechać, jeżeli po kursie podstawowym nie czujesz się jeszcze komfortowo na trudniejszych drogach, a chcesz się nauczyć czegoś więcej w bardziej wymagającym terenie. Prowadzimy go przeważnie w Dolomitach, czasem w innym rejonie wysokogórskim. Aby do niego przystąpić, musisz wspinać się (prowadzić) na poziomie minimum V – V+.

Kurs taternicki I stopnia/kurs wspinaczki górskiej z założenia trwa 14 dni (10 dni w górach + rest i rezerwa na niepogodę, od soboty do następnego piątku). W razie kryzysu pogodowego jest możliwość przedłużenia kursu o jeden – dwa dni. Zdarza się to jednak raz na kilka lat.

Kurs taternicki II stopnia jest dostępny w dwóch wersjach: normalnej 14-dniowej (10 dni w górach + rest + rezerwa na niepogodę) i skróconej 9-dniowej (od soboty do następnej niedzieli, 5 dni w górach + rest + rezerwa na niepogodę).

Pamiętaj – nie bierz ze sobą kajecika i ołówka. Co prawda w dni deszczowe czeka na ciebie duża porcja wykładów, ale wszystkie materiały (oraz zdjęcia i filmy z kursu) dostaniesz w wersji elektronicznej.

Forma zajęć

W wersji I całość kursu prowadzimy w Tatrach polskich i czasem, jeżeli Wasza kieszeń na to pozwala lub zmusi nas pogoda, również w Tatrach słowackich. Jeżeli jednak zapowiadane są opady śniegu lub dłuższe niż 3-dniowe załamanie pogody, to staramy się przenieść choć na kilka dni w Dolomity lub do Paklenicy. Wybór rejonów zależy od pogody i warunków, a także – w niewielkiej części – od nas samych. W takim przypadku dochodzą niestety dodatkowe koszty dojazdu na południe Europy.

W wersji II (przez nas polecanej) połowa kursu odbywa się w Tatrach (5 dni wspinaczkowych) i połowa w Dolomitach (4 dni wspinaczkowe + zajęcia z zakresu autoratownictwa). Przy chwilowej złej pogodzie w Dolomitach kurs przenoszony jest do Arco, a przy dłuższym załamaniu pogody najczęściej do Paklenicy.

Obie wersje mają swoje wady i zalety.

Podział kursu na Tatry oraz wapień/dolomit (wersja II) jest niezwykle cenny, ponieważ dzięki temu poznacie więcej rejonów o charakterze wysokogórskim, różne rodzaje skały, różne rodzaje asekuracji, orientacji w ścianach i taktyki działania. Ponieważ rejony te znacznie różnią się między sobą, nauczycie się działać w różnym otoczeniu i w przyszłości poradzicie sobie w różnych górach. W Dolomitach panuje dużo bardziej stabilna pogoda niż w Tatrach, co zapewnia dużą ilość przewspinanych wyciągów. Poza tym, podejścia pod ściany w Dolomitach są znacznie krótsze – zajmują kilkadziesiąt minut. Dzięki temu mamy czas na naukę nawigacji i samodzielnego odnajdywania drogi, jej startu i przebiegu w ścianie (oczywiście w asyście instruktora). Jest to niezwykle cenna umiejętność bardzo potrzebna w samodzielnej wspinaczce. Z uwagi na dużo dłuższe podejścia w Tatrach bardzo często najzwyczajniej nie ma na to czasu i instruktor musi Was po prostu zaprowadzić pod drogę. Przyszłość po kursie pokaże, że najtrudniejszą częścią młodego  taternictwa jest szukanie drogi pod ścianę, w ścianie i na zejściu. Z drugiej jednak strony, Tatry potrafią być doskonałą szkołą wysokogórskiego wspinania i jeśli tam przetrwacie, to nie będą Wam straszne żadne inne góry 😉 Trzeba się przygotować na zimno, kruszyznę i długie podejścia.

 

Wychodzimy z założenia, że każdy z Was może mieć trochę inne możliwości, oczekiwania oraz aspiracje, dlatego przygotowaliśmy dla Was różne wersje kursu. Sami zdecydujcie, która wersja będzie dla Was najlepsza:

Kurs taternicki wersja I  całość w Tatrach
Jeżeli jesteś wytrawnym turystą wysokogórskim z doskonałą kondycją, dobrze znasz topografię tatrzańskich dolin, nawigowanie w górach nie stanowi dla ciebie problemu, masz zdrowe kolana, robiłeś kurs wspinaczki wielowyciągowej, nie straszne Ci kilkugodzinne codzienne noszenie plecaka, wiatr, zimno i wilgoć, marzyłeś zawsze o prawdziwych Tatrach, chcesz poznać kilka dolin tatrzańskich – wybierz te wersję.

Kurs taternicki wersja IIpołowa w Tatrach, połowa w Dolomitach
Jeżeli nie masz doskonałej kondycji piechura wysokogórskiego, wolisz się wspinać, a nie chodzić, masz problemy z orientacją i nawigacją w terenie, masz problemy z kolanami,  planujesz również wspinaczki wielowyciągowe w słonecznej południowej części Europy – wybierz tę wersję.

Kurs wspinaczki górskiej (wersja III) – całość na południu Europy
Jeżeli z uwagi na termin nie możesz uczestniczyć w kursie taternickim latem lub zdecydowanie nie lubisz moknąć, marznąć i godzinami chodzić z plecakiem, to jest to kurs dla Ciebie.

 

Czym różnią się poszczególne rejony?

W Tatrach dość często mamy kiepską pogodę (kraina deszczowców…), poza tym skała – granit tatrzański – znacznie dłużej schnie. W maju, pierwszej połowie czerwca oraz w końcówce września często panują tam już zimowe warunki, co za tym idzie – przeprowadzenie kursu jest wtedy bardzo trudne. W Tatrach podejścia są najdłuższe, przez to jest tam najmniej wspinania i najmniej nauczania wyszukiwania drogi podejścia/zejścia. Ale za to są to Tatry.

Dolomity są najtrudniejsze, mają długie i bardzo długie drogi wspinaczkowe, dużo różnorakiej własnej asekuracji. Z pogodą bywa różnie (jak to w górach wyższych), często jednak udaje się skończyć wspinanie przed popołudniowymi burzami. Nadają się idealnie na kurs, ponieważ oprócz trudnych orientacyjnie dróg mają skomplikowane zejścia, zazwyczaj przeplatane zjazdami i sporo problemów logistycznych do rozwiązania (czyli do nauczenia się…).

Paklenica, w której realizujemy kurs górski i przy bardzo złej pogodzie kurs taternicki, ma średnie i długie drogi, krótkie podejścia, dużo własnej asekuracji, trudności orientacyjne i najbardziej stabilną pogodę. Jest jednak najdalej położona (ok. 12 godzin jazdy z Krakowa), przez co koszty dojazdu nie są małe.

 

Czas trwania:

W czasie trwania kursu 10 razy wyjdziemy w góry: 9 razy na wspinanie i raz na zajęcia z autoratownictwa. Zwykły dzień wspinaczkowy wygląda w następujący sposób: wstajemy rano (dla niektórych jest to bardzo wcześnie rano), szybkie śniadanie i wyjście w góry. Zawsze lepiej wyjść wcześniej i wrócić przed ewentualnym deszczem, niż wisieć zmokniętym w ścianie, tęskniąc za herbatką i śpiworem 🙂 Wspinamy się prawie cały dzień (jeżeli zrobimy szybko i sprawnie jakąś drogę, to jeszcze pozjeżdżamy albo pójdziemy na następną) i po południu lub wieczorem wracamy do schroniska, campera lub namiotu. W zależności od stanu ciała i ducha, wieczorem obiad i wykład/autoratownictwo lub obiad i spanie. Może zdarzyć się, że raz wyjdziemy na nocne wspinanie (zamiast dnia wspinaczkowego). Jest to bardzo pouczająca i przydatna lekcja.

Dni wspinaczkowe przedzielone są dniami odpoczynkowymi. Najczęściej są to po prostu dni w których siąpi lub leje… Możesz wtedy odsapnąć i uzupełnić zapasy jedzenia. Dni odpoczynkowe będziemy też wykorzystywać do ewentualnego przemieszczania się pomiędzy rejonami wspinaczkowymi.

 

Prowadzenie zajęć:

Zajęcia prowadzimy osobiście lub prowadzi je któryś z naszych zaufanych instruktorów Polskiego Związku Alpinizmu. Pod opieką jednego instruktora mogą znaleźć się maksymalnie trzy osoby w grupie.Tworzone są najczęściej dwie dwójki: instruktor związany z jednym z Was (na zmianę) sprawdza jednocześnie, co robi pozostała dwójka.

 

Kurs taternicki i wspinaczki górskiej metodycznie:

W pierwszych dniach kursu zunifikujemy wiedzę z kursu skałkowego, będziemy wspólnie przygotowywać się do drogi, sprawdzać prognozy pogody, wskazywać naszą ścianę, a potem właściwą drogę. W tej części kursu nasza instruktorska obecność jest opiekuńcza i dominująca – uczymy, pokazujemy, tłumaczymy.

W drugiej fazie kursu cały czas czuwamy nad Waszym bezpieczeństwem, jednak teraz nasza rola zmienia się na rolę instruktora-obserwatora. Wiemy, że uczycie się najwięcej, gdy damy Wam przestrzeń na własne decyzje, sukcesy czy drobne porażki i błędy. Ta faza szkolenia jest niezwykle istotna, jeżeli chcecie nauczyć się samodzielności. Nie jest to dla nas instruktorów czas ani spokojny, ani szybki. Wymaga dobrego poznania kursanta, jego słabych i mocnych stron. W tej części kursu pracujemy nad Waszą pewnością siebie, podejmowaniem wyzwań, samodzielnym zarządzaniem ryzykiem, ale też nad świadomością popełniania błędów przy dużym zmęczeniu czy nadmiernym pośpiechu. Zmierzymy się z bardziej wymagającymi fizycznie i psychicznie większymi ścianami, drogami czy sytuacjami górskimi. Nawigacyjnie w Tatrach w tej fazie jednak musimy Wam znacznie pomagać, bo jeżeli będziecie błądzić, to braknie nam dnia na bezpieczne zejście. W Dolomitach nawigacyjnie uczycie się najwięcej bo nawigujecie się sami – mamy na to czas, bo podejścia są znacznie krótsze.

Kończąc kurs, szkolenie domykamy w roli Instruktora-doradcy. Jesteście już nauczeni sztuki wspinania oraz bardziej świadomi siebie samych, nabieracie pewności siebie i zaufania do zespołu oraz zaczynacie kontrolować sytuacje.

Aby zaliczyć kurs, musisz opanować zawarte w programie umiejętności i udowodnić, że poradzisz sobie w ścianach samodzielnie. Z wiekiem przekonasz się, że dobry wspinacz to wspinacz żywy i zdrowy 🙂 Im więcej nauczysz się teraz, tym lepiej dla Ciebie.

Jako absolwent szkolenia otrzymasz zaświadczenie o ukończeniu kursu zgodnego z programem PZA podpisane przez instruktora i kierownika kursu oraz wykaz Twoich przejść taternickich, stanowiące podstawę do ubiegania się o Kartę Taternika. Od kilku lat Karta nie jest już niezbędna do wspinaczkowej działalności w Tatrach i możesz legalnie wspinać się bez niej (tym bardziej nie jest wymagana w innych górach Europy). Możesz ten dokument potraktować hobbystycznie lub jako gwarant wejścia w środowisko taternickie w sposób bezpieczny i sprawdzony 😉

Po kursie II stopnia (zaawansowanym) otrzymasz przede wszystkim większe doświadczenie oraz umiejętność poruszania się w trudnym terenie.

Jeżeli robiłeś kurs skałkowy u nas, to pewnie już zdążyłeś się zorientować, że naszym kursantem zostaje się do końca życia (wspinaczkowego). Jeśli będziesz miał problemy ze sprzętem, nie będziesz wiedział jak, z kim lub gdzie się powspinać – dzwoń lub mailuj o dowolnej porze. Oczywiście dodatkowo dostaniesz też 15% zniżki w sklepie internetowym Kilimanjaro – może się przydać.

* jak dojechać

* noclegi

* rzeczy do zabrania

Obszarem naszej działalności w trakcie kursu taternickiego w części tatrzańskiej będą: Dolina Rybiego Potoku (rejon Morskiego Oka), Dolina Pięciu Stawów Polskich i Dolina Suchej Wody Gąsienicowej (rejon Hali Gąsienicowej). W czerwcu oraz we wrześniu, gdy nie działa pole namiotowe PZA  „Szałasiska” w Dolinie Rybiego Potoku, na kilka dni najprawdopodobniej pojedziemy na Słowację do Doliny Mięguszowieckiej lub w otoczenie Skalnatego Plesa.

Jeżeli całość kursu odbywa się w Tatrach, zaczynamy zwykle od otoczenia Hali Gąsienicowej. Rejon ten charakteryzuje się krótszymi podejściami i łatwiejszymi drogami. Charakter formacji i przede wszystkim dominująca wystawa zachodnia powodują, że drogi wspinaczkowe wysychają tam najszybciej.

W dalszej części będziemy chcieli przenieść się w okolice Morskiego Oka. Ten rejon wyróżniają z kolei najciekawsze i najdłuższe ściany w Polsce. Jest on niestety bardzo „wrażliwy” na załamania pogodowe. Ze względu na północną i północno-wschodnią wystawę, ściany są zimne i wysychają bardzo powoli. W przypadku deszczowej pogody większość ścian poza Mnichem i Żabim Mnichem jest trudno dostępna. Co więcej, długie podejścia powodują, że dużo mniej czasu zostaje nam na wspinanie. W sytuacji chwilowej niepogody kurs nie jest przerywany i zastępczo jedziemy na Słowację, a przy trzydniowych załamaniach pogody( opad bez możliwości wspinania) nad Tatrami  lub przy opadzie śniegu uciekamy całą grupą w Dolomty lub do Paklenicy- musisz być przygotowany na taka ewentualność bo będą dodatkowe  koszty transportu 100-150 euro.

* jak dojechać do Paklenicy

* noclegi w Paklenicy

* rzeczy do zabrania

Paklenica, leżąca tuż nad wybrzeżem (niedaleko miejscowości Starigrad), to olbrzymi wąwóz przechodzący następnie w pasmo górskie Velebit (część Gór Dynarskich). Formalnie to park narodowy, ale wspinanie jest tam nie tylko dozwolone, a wręcz nawet wskazane! Dzięki swojemu położeniu na południu Europy jest możliwe wspinanie w miesiącach wiosennych i jesiennych, kiedy w innych górach jest jeszcze za wcześnie lub już za późno na jakąkolwiek działalność. W środku lata jest zwykle zbyt ciepło i na wspinanie trzeba wychodzić wcześnie rano.

Paklenica jest bardzo zróżnicowanym rejonem. Najbardziej popularne są jednowyciągowe drogi skałkowe startujące z dna doliny (one będą nas najmniej interesowały). Poza nimi mamy do dyspozycji ściany od kilku do kilkunastu wyciągów pięknego wspinania. Im dalej w głąb doliny, tym bardziej ściany rosną i nabierają trudności. Najwyższa – Anica Kuk – jest wielkości naszej Kazalnicy i prezentuje zbliżone trudności.

Większość dróg jest nieźle ubezpieczona, jednak konieczne jest dokładanie własnej asekuracji. Oprócz tego na zboczach doliny są większe i mniejsze ściany, pozbawione całkowicie stałej asekuracji, przez co bardzo interesujące ze szkoleniowego punktu widzenia.

 

Dojazd:

Musisz jedynie dostać się do Krakowa. Stąd instruktor zabierze Cię samochodem. Dojazd do Paklenicy trwa ok. 12 godzin z godzinną przerwą na rozprostowanie kości gdzieś po drodze. Zbiórka zwykle na stacji BP w Borku Fałęckim.Wszelkie szczegółowe informacje na temat godziny wyjazdu ustalisz z instruktorem już bezpośrednio przed samym kursem. Na dojazd musicie się niestety zrzucić. Koszt dojazdu do Paklenicy w obie strony to ok. 400-800 zł/os.

Kwota zależy od tego, którym samochodem pojedziecie i ile będzie w nim siedziało osób. Na koszt dojazdu składa się paliwo (samochody są duże…), opłaty za autostrady (Czechy, Słowacja, Austria, Słowenia, Chorwacja), winiety itp.

Do Paklenicy powinniście dojechać w godzinach wieczornych. Najczęściej nocuje się na campingu „Marko” (N44.28763° E15.45302°), gdzie na szczęście czeka Was jedynie rozbicie namiotów i można szykować kolację.

Ostatniego dnia po zakończeniu zajęć wsiądziecie w samochód i późnym wieczorem będziecie w Krakowie.

 

Noclegi:

Niestety, w rejonie Paklenicy nie można biwakować na dziko. Najprawdopodobniej będziecie spać na campingu „Marko” w Starigradzie (N44.28763° E15.45302°). Koszt noclegu to ok. 8 euro/dzień. Jedzenie będziecie przyrządzać samodzielnie, choć oczywiście zajrzycie też do którejś z lokalnych knajpek/restauracji.

Na campingu jest do dyspozycji kuchnia (garnki lepiej wziąć swoje), łazienki i darmowy dostęp do wi-fi. Jedziecie samochodem, na miejscu nigdzie z bagażem nie trzeba podchodzić, więc najlepiej zabrać ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy. Sklepy będą tam pod ręką, ale ceny są wyższe o ok. 30% od polskich.

W miasteczku dostępne są bankomaty – lepiej w razie potrzeby z nich korzystać, niż wymieniać złotówki na euro, a potem euro na kuny. Na miejscu jest też sklepik wspinaczkowy.

 

Rzeczy do zabrania:

  • sprzęt 

Zapewniamy cały sprzęt niezbędny do wspinaczki (liny, pętle, karabinki, uprzęże, kaski itp.) posiadający atest Międzynarodowej Organizacji Alpinistycznej UIAA oraz Unii Europejskiej CE.

Ze względów oczywistych musisz posiadać własne (wygodne i niezbyt ciasne, pod żadnym pozorem nie przyjeżdżaj z nowymi!) buty do wspinania i plecak. Warto też wyposażyć się w lepsze ubranie niż na kurs skałkowy.

  • dokumenty
    – dowód osobisty lub paszport (nie jest niezbędny),
    – jeżeli jeszcze dowodu nie posiadasz – pisemną zgodę rodziców na uczestnictwo w kursie
  • pozostałe:
    – kurtka od deszczu,
    – buty trekkingowe,
    – adidasy lub sandały,
    – krótkie koszulki,
    – polar lub bluza sportowa,
    – ciepły polar,
    – czapka,
    – rękawiczki,
    – spodnie do wspinania*,
    – buty do wspinania**,
    – parasol,
    – namiot i gwoździe,
    – karimata,
    – śpiwór,
    – plecak do wspinania (ok. 40 l),
    – przybory do szycia,
    – czołówka,
    – zapasowe baterie,
    – kuchenka do gotowania gotowania (szczególnie w przypadku Hollentalu),
    – garnki,
    – termos,
    – kubek do picia,
    – sztućce,
    – rzeczy do mycia,
    – spodnie od deszczu,
    polecane:
    – aparat fotograficzny,
    – pomadka do ust,
    – krem przeciwsłoneczny,
    – stój kąpielowy.

* nie musisz od razu kupować najdroższych, wystarczą szerokie i luźne, cienkie spodnie bawełniane

** pamiętaj że powinny być trochę większe od skałkowych, musisz w nich wytrzymać cały dzień…

* jak dojechać w Dolomity

* noclegi w Dolomitach

* rzeczy do zabrania w Dolomity

Dolomity to rozległe pasmo, które dzieli się na kilka mniejszych rejonów. Naszym zdaniem jest to najbogatszy i najciekawszy rejon wspinaczki wielkościanowej w Europie. Dzięki absolutnie pionowym ścianom i krótkim podejściom każdego dnia można wspinać się po naprawdę pięknych drogach, a jedynym problemem jest ich wybór. Drogi są częściowo ubezpieczone, ale trzeba dokładać bardzo dużo własnych przelotów (zdecydowanie więcej niż w Austrii czy w Tatrach). Działać będziecie głównie w okolicy Cortiny d’Ampezzo, w rejonach Tafana di Rozes, Lagazuoi i Nuvolao, chociaż nie wykluczone, że przejedziecie jeszcze gdzieś indziej.

 

Dojazd:

Musisz jedynie dostać się do Krakowa. Stąd instruktor zabierze Cię samochodem. Dojazd w Dolomity trwa ok. 12 godzin z godzinną przerwą na rozprostowanie kości gdzieś po drodze. Zbiórka zwykle na stacji BP w Borku Fałęckim.Wszelkie szczegółowe informacje na temat godziny wyjazdu ustalisz z instruktorem już bezpośrednio przed samym kursem.
Jeżeli przyjedziesz swoim samochodem i nie masz go gdzie zostawić, możesz podjechać do naszej bazy skałkowej w Kobylanach (ul. Jana Pawła II 21) i bezpiecznie „przechować” go na czas kursu. Możesz też przyjechać dzień wcześniej i przenocować w bazie, tylko wcześniej uzgodnij to z Biurem.

Na dojazd musicie się niestety zrzucić. Koszt dojazdu w Dolomity w obie strony to 450-700 zł/os. Kwota zależy od tego, którym samochodem pojedziecie i ile będzie w nim siedziało osób. Na koszt dojazdu składa się paliwo (samochody są duże…), opłaty za autostrady (Czechy, Słowacja, Austria), winiety itp.

Do Cortiniy d’Ampezzo powinniście dojechać w godzinach wieczornych. Na szczęście nigdzie nie musicie podchodzić – czeka Was jedynie rozbicie namiotów i można szykować kolację.

 

Noclegi:

Jeżeli finanse nie będą Was bardzo ograniczały, to do dyspozycji mamy kilka wygodnych campingów wokół Cortiny. Koszt to ok 12 euro/osobę/noc. Campingi są w pełni wyposażone, z całym węzłem sanitarnym, a nawet z dostępem do wi-fi. Preferowaną przez nas formą jednak jest dojazd i noclegi w camperze na przełęczy Falcarego. Dzięki temu zaoszczędzi się czas na codziennych dojazdach z campingu i z powrotem, a dodatkowo możecie nocować w samym sercu gór, tuż pod ścianą, na której będziecie się wspinać kolejnego dnia.

Jedziecie samochodem, na miejscu nigdzie z bagażem nie trzeba podchodzić, więc najlepiej zabrać ze sobą wszystkie potrzebne rzeczy. Co prawda sklepy w okolicach Cortininy są dostępne w pełnym asortymencie: spożywcze, sportowe i każde inne, ale ceny są nieco wyższe niż w Polsce.

 

Rzeczy do zabrania:

  • sprzęt 

Zapewniamy cały sprzęt niezbędny do wspinaczki (liny, pętle, karabinki, uprzęże, kaski itp.) posiadający atest Międzynarodowej Organizacji Alpinistycznej UIAA oraz Unii Europejskiej CE.

Ze względów oczywistych musisz posiadać własne (wygodne i niezbyt ciasne, pod żadnym pozorem nie przyjeżdżaj z nowymi!) buty do wspinania i plecak. Warto też wyposażyć się w lepsze ubranie niż na kurs skałkowy.

  • dokumenty
    – dowód osobisty lub paszport (nie jest niezbędny),
    – jeżeli jeszcze dowodu nie posiadasz – pisemną zgodę rodziców na uczestnictwo w kursie
  • pozostałe:
    – kurtka od deszczu,
    – buty trekkingowe (najlepiej typu podejściówki z podeszwą o dobrej przyczepności),
    – krótkie koszulki,
    – polar lub bluza sportowa,
    – primaloft,
    – czapka,
    – rękawiczki,
    – spodnie do wspinania*,
    – buty do wspinania**,
    – parasol,
    – namiot i gwoździe,
    – karimata,
    – śpiwór,
    – plecak do wspinania (ok. 40 l),
    – przybory do szycia,– czołówka,
    – zapasowe baterie,
    – kuchenka do gotowania gotowania,
    – garnki,
    – termos,
    – kubek do picia,
    – sztućce,
    – rzeczy do mycia, ręcznik, klapki,
    – spodnie od deszczu,
    polecane:
    – aparat fotograficzny,
    – pomadka do ust,
    – krem przeciwsłoneczny,
    – kijki teleskopowe.

* nie musisz od razu kupować najdroższych, wystarczą szerokie i luźne, cienkie spodnie bawełniane.

** pamiętaj że powinny być trochę większe od skałkowych, musisz w nich wytrzymać cały dzień…

Stopień I (podstawowy):

rok 2019

tur 15: 19.10-01.11    wersja Paklenica/Hollental

rok 2020

tur 1:  04-17.04        wersja Paklenica/Hollental
tur 2:  18.04-01.05    wersja Paklenica/Hollental
tur 3:  02-15.05        wersja Paklenica/Hollental
tur 4:  16-29.05        wersja Tatry/Dolomity lub Tatry/Paklenica
tur 5:  30.05-12.06    wersja Tatry/Dolomity
tur 6:  13-26.06        wersja Tatry/Dolomity
tur 7:  27.06-10.07    wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 8:  11-24.07        wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 9:  25.07-07.08    wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 10: 08-21.08        wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 11: 22.08-04.09    wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 12: 05-18.09        wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 13: 19.09-02.10    wersja Tatry lub Tatry/Dolomity
tur 14: 03-16.10        wersja Tatry/Dolomity lub Tatry/Paklenica
tur 15: 17-30.10        wersja Paklenica/Hollental

 

Ceny:

– kurs taternicki w wersji I (całość w Tatrach) – 3700 zł
– kurs taternicki w wersji II (mieszany: połowa w Tatrach, połowa w Dolomitach) – 3700 zł
– kurs wspinaczki górskiej (wersja III) – 3400 zł

Sumarycznie koszty wszystkich wersji są zbliżone z uwagi na koszty dojazdu.

Możliwe jest rozbicie kursu taternickiego na dwie tygodniowe części w ramach powyższych turnusów. W takim wypadku koszt jednej części (połowy kursu) wynosi 2250 zł (rozliczyć się trzeba za całość kursu przed rozpoczęciem pierwszej z nich).

 

Stopień II (zaawansowany):

rok 2020

turnus 1     16-24.05
turnus 2     30.05-07.06
turnus 3     13-21.06
turnus 4     26.06-05.07
turnus 5     11-19.07
turnus 6     25.07-02.08
turnus 7     08-16.08
turnus 8     22-30.08
turnus 9     05-13.09
W wersji 14-dniowej należy doliczyć pięć kolejnych dni.

Ceny:

– wersja 9-dniowa – 2500 zł
– wersja 14-dniowa – 3900 zł

 

Cena kursu obejmuje:

  • wyposażenie w komplet potrzebnego sprzętu,
  • ubezpieczenie NNW i KL do kwoty 5.000 zł,
  • kawał dobrej przygody pod opieką osób kompetentnych.

Cena kursu nie obejmuje:

  • dojazdu,
  • noclegów,
  • wyżywienia,
  • ubezpieczenia na wypadek konieczności korzystania z miejscowych zagranicznych wysokogórskich służb ratunkowych włącznie z opcją użycia helikoptera, kosztów leczenia w szpitalu oraz OC. Najlepsza specjalistyczna całoroczna ochrona na rynku to Bezpieczny Powrót PZU oraz członkostwo w klubie Alpenverein Polska (korzystne również w przypadku noclegów w alpejskich schroniskach – zniżki do 50% na noclegi). Można także skorzystać z innych ubezpieczeń krótkoterminowych, które obejmują te same warunki i świadczenia. Nie zapomnij ubezpieczyć się przed wyjazdem, bo przelot do szpitala ze skręconą kostką może być najdroższą taksówką w Twoim życiu.

Rezerwacja „na szybko” – na dole strony

 

Procedura rezerwacji:
  1. wybierasz termin z dostępnych kursów i ilość potrzebnych miejsc,
  2. wypełniasz pola z danymi,
  3. potwierdzasz i wysyłasz tym samym wstępną rezerwację,
  4. przesyłasz na wskazane konto bezzwrotną opłatę za organizację kursu w wysokości 400 zł,
  5. w momencie otrzymania Twojego przelewu dostaniesz maila z potwierdzeniem rezerwacji miejsca na kursie, fakturę za wniesioną opłatę i wszystkie informacje logistyczne.

Pamiętaj że:

  • miejsca są zablokowane dla Ciebie przez trzy dni; masz wtedy czas na zrobienie przelewu opłaty za organizację kursu, po trzech dniach miejsce zwalniamy dla innych,
  • jeżeli robisz rezerwację tuż przed kursem (7 dni), to powinieneś/powinnaś wpłacić od razu całość kwoty,
  • 7 dni przed kursem otrzymasz mailowe przypomnienie wraz z prośbą o dopłatę pozostałej części oraz numer konta podmiotu odpowiedzialnego za Twoje szkolenie,
  • po jej wpłynięciu dostajesz potwierdzenie uczestnictwa w kursie oraz fakturę.

Dodatkowo:

  • jeżeli nie skończyłeś/-aś 18 lat, musisz mieć pisemną zgodę rodziców na udział w kursie,
  • potrzebujesz trochę humoru i chęci do zdobywania wiedzy,

     

  • przed kursem powinieneś/powinnaś przedstawić Twoje zaświadczenie o ukończeniu kursu skałkowego, chyba że przekonasz nas, że masz bardzo duże doświadczenie skałkowe i kursu nie potrzebowałeś/-aś. Jeżeli robiłeś/-aś kurs skałkowy w naszej Szkole, to te papiery są dla nas zbędne,
  • aby zacząć kurs II stopnia (zaawansowany), musisz mieć ukończony kurs podstawowy (taternicki lub wspinaczki górskiej) i wspinać się na poziomie minimum V – V+ na własnej asekuracji,
  • nie oczekujemy od Ciebie ponadprzeciętnej wydolności fizycznej, jednak chcielibyśmy wiedzieć o wszystkich dolegliwościach zdrowotnych, które mogły by uniemożliwić swobodne uczestnictwo w programie szkolenia. Wszystkie informacje będą poufne i tylko do wiadomości Instruktorów prowadzących szkolenie,
     
  • zapisując się na kurs i wysyłając opłatę za jego organizację równocześnie akceptujesz Regulamin kursów, szkoleń i obozów.
 

 

Przygotowanie do kursu:
Będzie Ci znacznie łatwiej na kursie, jeżeli się do niego odpowiednio przygotujesz. Jeśli masz możliwość, trenuj regularnie na sztucznej ściance wspinaczkowej lub po prostu wzmocnij ramiona, podciągając się na drążku.
Ważne, żeby zacząć ćwiczyć jak najwcześniej. Zdecydowanie odpuść intensywne treningi dwa tygodnie przed szkoleniem (szczególnie unikaj sportów kontaktowych – piłka nożna, koszykówka, siatkówka). Niestety, dosyć często zdarza się, że ludzie kilka dni przed kursem łapią uraz (najczęściej przeciążeniowy lub kontuzję) i nie mogą przyjechać na szkolenie. W tym wypadku często nie możemy już znaleźć zastępstwa, więc kurs i wpłacony zadatek przepadają…
Pod żadnym pozorem nie próbuj nadgonić fizycznych zaległości tydzień czy dwa przed kursem. To się nigdy nie udaje, a najczęściej kończy właśnie kontuzją. Zdecydowanie lepiej przyjechać nieprzygotowanym…
Zwiększ natomiast ilość chodzenia czy truchtania dwa tygodnie przed kursem, tak żeby każdego dnia kolana były coraz dłużej smarowane – zatarcia kolan są głównym problemem na kursach „górskich”.

Program kursu taternickiego i wspinaczki górskiej I stopnia (podstawowy):

I. Wspinaczka

Wymagane jest 10 dni zajęć terenowych (w tym 9 dni wspinaczkowych), w czasie których zrealizowane mają być następujące punkty programu:

  • droga prowadząca granią – w tym fragmenty z asekuracją lotną,
  • droga prowadząca kominem,
  • droga prowadząca ścianą,
  • schodzenie drogą wspinaczkową,
  • minimum 3 drogi co najmniej 10-cio wyciągowe,
  • drogi o trudnościach IV w skali UIAA oraz sprawne prowadzenie przez każdego z kursantów wyciągów o trudnościach co najmniej III w skali UIAA; w miarę możliwości zalecane drogi o wyższej klasie trudności,
  • poznawanie wycofów ze ścian w terenie,
  • wycofywanie się ze ściany serią zjazdów w ilości umożliwiającej przećwiczenie głównych metod zjazdu (przyrząd wysoki i niski); zalecany zjazd ze stanowiska samodzielnie skonstruowanego przez kursantów w oparciu o stałe punkty,
  • wspinaczka na szczyt leżący poza otoczeniem doliny, w której odbywa się zasadnicza część szkolenia (z uwzględnieniem aspektów topograficznych),
  • wspinaczki z zastosowaniem liny dwużyłowej,
  • ćwiczenia autoratownictwa w terenie w zakresie jw.,
  • jeżeli wszyscy uczestnicy wyrażą taka chęć, jeden z dni wspinaczkowych może zostać zamieniony na via ferraty (dotyczy wersji kursu: wspinaczki górskiej).

Opcjonalnie:

  • wspinaczki techniką sztucznych ułatwień,
  • biwakowanie w górach,
  • wspinaczki nocą.

 

II.Zajęcia praktyczne

Wszystkie umiejętności praktyczne wchodzące w zakres podstawowego kursu wspinaczki skalnej, a ponadto:

  • węzły i podawanie liny – podstawowe węzły wykorzystywane we wspinaniu, wiązanie się liną do uprzęży i bezpośrednio, podawanie i wybieranie liny, asekuracja poprzez ciało,
  • korzystanie z literatury, sporządzanie opisów dróg, szkiców, mapek, planów taktycznych,
  • wbijanie i wybijanie haków,
  • podstawy autoratownictwa, manipulowanie sprzętem:
    – uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera,
    – łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą),
    – zwózka partnera w wysokim przyrządzie,
    – wyciąganie partnera – przynajmniej jedną metodą (metoda U, flaszencug lub przeciwwaga).

 

III. Wykłady

1. sprzęt i wyposażenie wspinacza: demonstracja i zapoznanie z działaniem całości sprzętu do wspinaczki letniej oraz innych elementów wyposażenia; zakres zastosowań; wady i zalety poszczególnych elementów,

2. asekuracja:

  • teoria asekuracji – różne rodzaje asekuracji, siły działające w układzie asekuracyjnym,
  • obsługa przyrządów asekuracyjnych, zachowanie na stanowisku,
  • prowadzenie wyciągu – taktyka prowadzenia wyciągu, prowadzenie jedno- i dwutorowe, łączność w zespole, specyfika prowadzenia w terenie kruchym, prowadzenie na trawersach, asekuracja w zejściu,
  • asekuracja na lodowcach i specyfika wspinaczki zimowej (opcjonalnie) – uzmysłowienie odrębności i trudności działania w górach lodowcowych oraz w zimie.

3. operacje linowe, autoratownictwo:

  • zjazdy na linie – budowa stanowisk zjazdowych, czynności przy wykonywaniu serii zjazdów, różne sposoby zjazdu i asekuracji w zjeździe, przejazd przez węzeł,
  • wychodzenie po linie – różne metody wychodzenia, sytuacje wymagające wyjścia po linie, zasady poręczowania i poruszania się na poręczówkach,
  • autoratownictwo w wypadkach związanych z odpadnięciem – nawiązanie kontaktu z poszkodowanym, metody uwalniania się asekurującego od ciężaru wiszącego partnera (przeniesienie ciężaru na stanowisko), sposoby dotarcia do poszkodowanego, metody opuszczania i zjazdu z rannym (w tym opuszczanie na związanych linach) oraz metody podciągania,
  • pierwsza pomoc – udzielanie pierwszej pomocy z uwzględnieniem specyficznych sytuacji wypadków górskich,
  • udział w akcjach ratunkowych – zachowanie w sytuacji usłyszenia sygnału pomocy, zasady współpracy z pogotowiem górskim, zasady zachowania się w akcji z użyciem śmigłowca.

4. taktyka:

  • niebezpieczeństwa gór – z naciskiem na występujące latem, niebezpieczeństwa zimowe tylko w zakresie podstawowym; zachowanie się w sytuacjach awaryjnych związanych z załamaniami pogody,
  • strategia i taktyka: planowanie sezonu wspinaczkowego, wybór celów i dróg; zaplanowanie drogi podejścia, wariantów drogi, wycofów, drogi powrotu; dobór partnera; dobór sprzętu, wyposażenia itp.,
  • biwakowanie – biwak planowany i nieplanowany, biwaki zimowe tylko w zakresie podstawowym.

5. topografia i orientacja w terenie górskim:

  • orientacja w górach – metody nawigacji w górach z wykorzystaniem mapy, kompasu i GPS,
  • przewodniki i korzystanie z nich – główne typy przewodników, korzystanie ze schematów i opisów dróg,
  • topografia szczegółowa rejonu działania – piętra doliny, drogi podejść i zejść, przebieg ważniejszych dróg wspinaczkowych w ścianach i sposoby wycofania się z nich,
  • najważniejsze rejony wspinaczkowe Tatr Polskich i Słowackich – ogólne omówienie ich charakterystyki z uwzględnieniem bazy noclegowej i szlaków turystycznych.

6. etyka, przepisy, historia:

  • zasady etyczne obowiązujące w gronie ludzi gór – opcjonalnie,
  • przepisy regulujące uprawianie taternictwa – przepisy TPN, TANAP, PZA,
  • historia alpinizmu i taternictwa – opcjonalnie.

 

Program kursu taternickiego i wspinaczki górskiej II stopnia (zaawansowany):

I. Wspinaczka

Czeka nas 10 dni zajęć terenowych (w tym 9 dni wspinaczkowych) lub 5 dni wspinaczkowych (w krótszej wersji programu), w czasie których czekają nas:

  • droga prowadząca kominem,
  • droga prowadząca ścianą,
  • wszystkie przechodzone drogi co najmniej 10-cio wyciągowe lub dwie drogi dziennie, jeżeli będą krótsze,
  • drogi o trudnościach minimum V+ w skali UIAA oraz sprawne prowadzenie przez każdego z kursantów wyciągów o trudnościach co najmniej V w skali UIAA,
  • poznawanie wycofów ze ścian w terenie,
  • wycofywanie się ze ściany serią zjazdów w ilości umożliwiającej przećwiczenie głównych metod zjazdu; zalecany zjazd ze stanowiska samodzielnie skonstruowanego przez kursantów w oparciu o stałe punkty,
  • wspinaczki z zastosowaniem liny dwużyłowej,
  • ćwiczenia autoratownictwa w terenie w zaawansowanym stopniu (w wersji 10-dniowej programu).

Opcjonalnie:

  • wspinaczki techniką sztucznych ułatwień,
  • biwakowanie w górach.

 

II. Zajęcia praktyczne

Wszystkie umiejętności praktyczne wchodzące w zakres podstawowego kursu taternickiego, a ponadto:

  • praktyczne zastosowanie taktyki działania na dużych ścianach i drogach o skomplikowanym przebiegu,
  • trudne wycofy ze ścian, trudne zejścia/zjazdy,
  • korzystanie z literatury, sporządzanie opisów dróg, szkiców, mapek, planów taktycznych,
  • wbijanie i wybijanie haków,
  • autoratownictwo w zaawansowanym zakresie, manipulowanie sprzętem:
    – uwalnianie się na stanowisku od ciężaru wiszącego partnera,
    – łączenie lin pod obciążeniem i przepuszczanie węzła przez karabinek (najprostszą metodą),
    – zwózka partnera w wysokim przyrządzie,wyciąganie partnera – (flaszencug szwajcarski i inne metody).

 

III. Tematy wykładów

1. sprzęt i wyposażenie wspinacza: demonstracja i zapoznanie z działaniem całości sprzętu do wspinaczki letniej oraz innych elementów wyposażenia; zakres zastosowań; wady i zalety poszczególnych elementów,

2. asekuracja:

  • teoria asekuracji – różne rodzaje asekuracji, siły działające w układzie asekuracyjnym,
  • obsługa przyrządów asekuracyjnych, zachowanie na stanowisku,
  • prowadzenie wyciągu – taktyka prowadzenia wyciągu, prowadzenie jedno – i dwutorowe, łączność w zespole, specyfika prowadzenia w terenie kruchym, prowadzenie na trawersach, asekuracja w zejściu,
  • asekuracja na lodowcach i specyfika wspinaczki zimowej (opcjonalnie) – uzmysłowienie odrębności i trudności działania w górach lodowcowych oraz w zimie,

3. operacje linowe, autoratownictwo:

  • zjazdy na linie – budowa stanowisk zjazdowych, czynności przy wykonywaniu serii zjazdów, różne sposoby zjazdu i asekuracji w zjeździe, przejazd przez węzeł,
  • wychodzenie po linie – różne metody wychodzenia, sytuacje wymagające wyjścia po linie, zasady poręczowania i poruszania się na poręczówkach,
  • autoratownictwo w wypadkach związanych z odpadnięciem – nawiązanie kontaktu z poszkodowanym, metody uwalniania się asekurującego od ciężaru wiszącego partnera (przeniesienie ciężaru na stanowisko), sposoby dotarcia do poszkodowanego, metody opuszczania i zjazdu z rannym (w tym opuszczanie na związanych linach) oraz metody podciągania,
  • pierwsza pomoc – udzielanie pierwszej pomocy z uwzględnieniem specyficznych sytuacji wypadków górskich,
  • udział w akcjach ratunkowych – zachowanie w sytuacji usłyszenia sygnału pomocy, zasady współpracy z pogotowiem górskim, zasady zachowania się w akcji z użyciem śmigłowca,

4. taktyka:

  • niebezpieczeństwa gór – z naciskiem na występujące latem, niebezpieczeństwa zimowe tylko w zakresie podstawowym; zachowanie się w sytuacjach awaryjnych związanych z załamaniami pogody,
  • strategia i taktyka: planowanie sezonu wspinaczkowego, wybór celów i dróg; zaplanowanie drogi podejścia, wariantów drogi, wycofów, drogi powrotu; dobór partnera; dobór sprzętu, wyposażenia itp.,
  • biwakowanie – biwak planowany i nieplanowany, biwaki zimowe tylko w zakresie podstawowym,

5. topografia i orientacja w terenie górskim:

  • orientacja w górach – metody nawigacji w górach z wykorzystaniem mapy, kompasu i GPS,
  • przewodniki i korzystanie z nich – główne typy przewodników, korzystanie ze schematów i opisów dróg,
  • topografia szczegółowa rejonu działania – piętra doliny, drogi podejść i zejść, przebieg ważniejszych dróg wspinaczkowych w ścianach i sposoby wycofania się z nich,
  • najważniejsze rejony wspinaczkowe Tatr Polskich i Słowackich – ogólne omówienie ich charakterystyki z uwzględnieniem bazy noclegowej i szlaków turystycznych,

6. etyka, przepisy, historia:

  • zasady etyczne obowiązujące w gronie ludzi gór – opcjonalnie,
  • historia alpinizmu i taternictwa – opcjonalnie.

podstawowy

zaawansowany

Kilimanjaro Szkoła Wspinania

Skontaktuj się z nami i wybierz kurs

+48 609 055 363

biuro@kilimanjaro.com.pl

Lusina, ul. Zdrojowa 126, 30-698 Kraków